Ze zien verbanden voordat er woorden voor zijn. Merken spanning op waar anderen nog niets voelen. Weten vaak al dat iets niet klopt, lang voordat het zichtbaar wordt.
Dat wordt zelden serieus genomen.
Het wordt verklaard, gerelativeerd of functioneel gemaakt.
Of pas later benoemd als hoogbegaafdheid,
gevoeligheid, of iets anders dat houvast moet geven.
Maar wat hier centraal staat, is niet het label.
Het is de manier van kijken zelf.
Hier wordt niets opgelost.
Niets aangeleerd.
Niets rechtgetrokken.
Wat hier gebeurt,
is dat waarneming niet wordt weggehaald,
verzacht of ingekaderd,
maar als uitgangspunt wordt genomen.
Niet om richting te geven,
maar om helder te laten worden
wat er al is voordat je jezelf ging aanpassen.
Te scherp.
Te gevoelig.
Te complex.
Terwijl ze in werkelijkheid
te weinig zijn gespiegeld.
Als je hier iets leest
dat niet voelt als nieuw,
maar als iets wat je al kende
zonder het volledig te vertrouwen,
dan is dat voldoende.
Je hoeft hier niets te begrijpen.
Niets te besluiten.
Niets te doen.
Alleen waar te nemen
of dit klopt.